Klasyfikację szyb ze względu na bezpieczeństwo dla użytkowników wg
PN-EN 12600 przeprowadza się za pomocą metody udarowej – badanie wahadłem.

Sposób przeprowadzenia badania:

Badanie przeprowadza się na czterech próbkach tego samego materiału o wymiarach 876 x 1938 [mm]. Każdą próbkę umieszcza się w ramie mocującej tak,
żeby obrzeża były obramowane gumą na głębokość 10 mm. Badanie należy rozpocząć od najniższej wysokości spadania i podwyższać dla do wysokości odpowiedniej klasy. Opony użyte na wahadle powinny mieć ciśnienie (0,35+/- 0,02) MPa. Ciśnienie powinno być sprawdzane przy ustawieniu wysokości wahadła.
Lina mocująca wahadło podczas badania powinna być cały czas naprężona.
W przypadku badania materiałów asymetrycznych, które przeznaczone są do montowania tam, gdzie istnieje ryzyko uderzenia z obu stron, badanie należy przeprowadzać na obu stronach. Po każdym badaniu próbkę należy zbadać i określić czy jest ona nierozbita, rozbita wg wymagań podpunktów a), b) lub rozbita w sposób nie spełniający podpunktów a), b).

a) Licznie występujące pęknięcia wewnątrz próbki są dopuszczalne, poza wyłamaniem lub otworem przez, który może przejść kula o średnicy 76 mm przy przyłożeniu maksymalnej siły 25N. Ponadto jeżeli odłamki odrywają się po trzech minutach od uderzenia, to ich całkowita masa nie powinna być większa od masy równoważnej, odpowiadającej 10 000 mm2 oryginalnej próbki.

b) Po rozpadzie próbki 10 największych niepopękanych odłamków, zebranych w ciągu 3 min po uderzeniu. I zważonych razem z odłamkami zebranymi w ciągu 5 min po uderzeniu, nie powinno ważyć więcej niż równoważna masa 6 500 mm2 oryginalnej próbki. Odłamki należy wybierać tylko z odsłoniętej części próbki, z ramy badawczej. Przy określaniu równoważnej masy należy brać pod uwagę
tylko odsłonięty obszar ze wszystkimi odłamkami pozostałymi w ramie badawczej.

Warunki ogólne

Oszklenie klasyfikowane jest według następujących kryteriów: 

• wysokości spadania przy której nastąpiło rozbicie,
• wysokości spadania przy której próbka przeszła badanie wg powyższych podpunktów a) lub b),
• sposobu pękania materiału, jeżeli nie został rozbity po badaniu udarowym.

Klasy w zależności od wysokości spadania:

• Klasa 3 – Materiał spełnia wymagania określone w podpunkcie a) lub b)
  przy wysokości badania 190 mm.
• Klasa 2 – Materiał spełnia wymagania określone w podpunkcie a) lub b)
  przy wysokości badania od 190 mm do 450 mm.
• Klasa 1 – Materiał spełnia wymagania określone w podpunkcie a) lub b)
  przy wysokości badania od 190 mm do 1200 mm.

Sposób pękania:

• Typ A – Sposób pękania typowy dla szkła odprężonego. Liczne spękania występujące
  w postaci rozdzielonych fragmentów o ostrych obrzeżach, niektóre duże.
• Typ B – Sposób pękania typowy dla szkła warstwowego. Liczne spękania lecz z odłamkami trzymającymi się razem i nierozdzielonymi.
• Typ C – Sposób pękania typowy dla szkła hartowanego. Wystąpienie rozpadu obejmującego liczne małe odłamki stosunkowo nieszkodliwe.

Przedstawienie klasyfikacji

Klasyfikację wyrobu przedstawia się następującym oznaczeniem:
α (β) φ
α – jest najwyższą wysokością spadania w danej klasie, przy której wyrób albo nie został rozbity, albo rozbity wg wymagań podpunktu a) lub b)
β – jest sposobem pękania,
φ - jest najwyższą wysokością spadania w danej klasie, przy której wyrób nie został rozbity, lub został rozbity, a rozbicie jest zgodne z wymaganiami podpunktu a).

Przykład:

W badaniach uzyskano charakterystykę 1(C)3 oznacza to, że

• przy wysokości 190 mm, wszystkie 4 próbki nie zostały rozbite,
• przy wysokości 450 mm, wszystkie 4 próbki zostały rozbite i spełniają wymagania podpunktu b),
• przy wysokości 1200 mm, wszystkie próbki zostały rozbite i spełniają wymagania podpunktu b).

Badane próbki pękły na liczne małe odłamki stosunkowo nieszkodliwe.